Blog

Ο Γκέμπελς ωχριά δίπλα τους

#

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε την κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά Μ.Μ.Ε, να έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα λάσπης, ψεύδους, συκοφαντιών και παράφρασης, προσπαθωντας να παραπλανίσουν και εν τέλει να πείσουν τον ελληνικό λαό, πως εξαναγκάζονται να υποχωρήσουν και να αποδεχθούν τον όρο ''Μακεδονία'' στη ονομασία των Σκοπίων, λόγω λανθασμένων χειρισμών προγενεστέρων κυβερνήσεων.
Βεβαίως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς για την αριστερά αποτελεί ιδεολογική αρχή η αναγνώριση ενός ψευδομακεδονικού κράτους.
Μια ιδεολοηική αρχή που ξεκίνησε να υλοποιείται πριν από περίπου εκατό χρόνια και η οποία περιελάμβανε και την παραχώρηση ελληνικών εδαφών, πέραν από την παραχώριση του ονόματος.
Ανοίγοντας παράλληλα και την κερκόπορτα ενός Θρακικού προβλήματος στο μέλλον.
Η σημερινή κυβέρνηση, όχι απλά δεν διαπραγματεύεται την ονομασία των Σκοπίων, αλλά εκπληρώνει ένα παλαιό αντεθνικό και επικίνδυνο, αριστερό σχέδιο.
Γι΄αυτό και η σπουδή τους να κλείσουν το ζήτημα άμεσα και με κάθε κόστος.
Διότι γνωρίζουν πως μπορεί σήμερα να βιώνουμε το τί εστί, πρώτη φορά αριστερά, αλλά είναι απολύτως βέβαιο πως το πάθημα θα γίνει μάθημα το οποίο και θα παραδειγματίσει τις επόμενες γενεές.

Δείτε λοιπόν με στοιχεία, πώς είχε καταστρώσει η αριστερά, από τις αρχές του 20ου αιώνα το σχέδιο της δημιουργίας Μακεδονικού κράτους.

Μέχρι το 1935 οι Έλληνες κομμουνιστές επεδίωκαν με κάθε τρόπο την ανεξαρτησία της Μακεδονίας και της Θράκης από την Ελλάδα! 
Το Δεκέμβριο του 1935 έγινε το 6ο συνέδριο του ΚΚΕ με μία πρόσκαιρη κωλοτούμπα: η ανεξαρτησία έγινε “παραχώρηση ίσων δικαιωμάτων στις μειονότητες”
Όμως δεν παρέλειψαν να θυμίσουν ότι: 
“Η αλλαγή του συνθήματος κάθε άλλο παρά αδυνάτισμα της δουλειάς μας στη Μακεδονία και ανάμεσα στις εθνικές μειονότητες σημαίνει. 
Αντίθετα, επιβάλλεται να δυναμώσουν οι προσπάθειες μας για την εξασφάλιση στις μειονότητες πλέριων δικαιωμάτων. 
Το Κόμμα δεν παύει να διακηρύττει πως τελικά και οριστικά το μακεδονικό ζήτημα θα λυθεί αδελφικά μετά τη νίκη της Σοβιετικής εξουσίας στα Βαλκάνια που θα σκίσει τις άτιμες συνθήκες των ανταλλαγών των πληθυσμών και θα πάρει όλα τα πρακτικά μέτρα, ώστε να εξαλειφθούν οι ιμπεριαλιστικές τους αδικίες. 
Μόνον τότε ο Μακεδονικός Λαός θα βρει την πλέρια εθνική του αποκατάσταση.”
Ακόμα και το 1940 λίγο πριν η Ελλάδα μπει στον πόλεμο, ο φυλακισμένος στην Ακροναυπλία Παντελής Πουλιόπουλος, πρώτος Γ.Γ. του ΚΚΕ γράφει:
“Οι κομμουνιστές δεν θ' αρνηθούνε την πραγματικότητα της εθνικής καταπίεσης μιας εθνότητας και τον πόθο της που υπάρχει στην καρδιά και στο μυαλό κάθε Μακεδόνα εργαζομένου ν' αποτινάξει μια μέρα τον εθνικό ζυγό.
Διακηρύττουν δυνατά από τώρα το δικαίωμά του να αυτοδιατεθεί μέχρι και του κρατικού αποχωρισμού του, αν τέτοια είναι η θέλησή του και έτσι ετοιμάζουν από τώρα την αυριανή επαναστατική συμμαχία του κοινωνικού επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου με το εθνικό επαναστατικό κίνημα των Μακεδόνων κατά του κοινού εχθρού της βαλκανικής μπουρζουαζίας.”
Δεν μένουν στα λόγια. 
Το 1943, ενώ μαίνεται ο Β’ ΠΠ το ΚΚΕ σε συνεργασία με τον ΕΛΑΣ και τον… Τίτο ιδρύουν στην Καστοριά και τη Φλώρινα το Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Slavjano Мakedonski Narodno Osloboditelen Front) ή ΣΝΟΦ. 
Σκοπός του το “χτίσιμο” εθνικής σλαβομακεδονικής συνείδησης στους πληθυσμούς της ελληνικής Μακεδονίας, και η στρατολόγησή τους για τη δημιουργία μιας ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας την οποία ο Τίτο εποφθαλμιούσε θέλοντας να την ενσωματώσει στην μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία. 
Ίδιες βλέψεις είχαν και οι Βούλγαροι. 
Έδιναν δηλαδή στο ΚΚΕ το τυράκι της ανεξάρτητης Μακεδονίας, δήθεν στο πλαίσιο μιας βαλκανικής κομμουνιστικής ομσπονδίας, για να το έχουν σύμμαχο και οι Βούλγαροι και οι Γιουγκοσλάβοι για τα δικά τους σχέδια. 
Ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Ιωαννίδης, στις 12 Ιουλίου 1943, υπογράφει στο Πετρίτσι της Βουλγαρίας, με τον αντιπρόσωπο του ΚΚΒ Δασκάλωφ, συμφωνία για κοινή προσπάθεια των δύο πλευρών για να αποσπασθεί η Μακεδονία από την Ελλάδα και να ενταχθεί στη ΒΚΟ! 
Από την άλλη η κομμουνιστική “Μακεδόνικη ταξιαρχία” που συγκροτείται στο τέλος του 1943, με συμμετοχή 850 Ελλήνων θέλει να προσαρτήσει την Ελληνική Μακεδονία στη Γιουγκοσλαβία!
Κατά… σύμπτωση η ίδρυση του ΣΝΟΦ συνέπεσε με τη δεύτερη σύνοδο του Αντιφασιστικού Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (A.V.N.O.J.) που αποφάσισε την ομοσπονδοποίηση της Γιουγκοσλαβίας και την ένταξη της Μακεδονίας σ’ αυτή.
Την ίδια εποχή διεισδύει στη Μακεδονία η ΟΧΡΑΝΑ, μια βουλγαρική αυτονομιστική οργάνωση με αρχηγό τον κομιτατζή Άντον Κάλτσεφ, που προσπαθεί να προσαρτήσει τη Μακεδονία στη Βουλγαρία. 
Ένα τμήμα του ΣΝΟΦ συνεργάζεται μαζί της. 
Φυσικά, εχθρός των ενωμένων Σνοφικών και των βούλγαρων κομιταζήδων είναι… ο ελληνικός πληθυσμός της Μακεδονίας. Τον οποίον κατασφάζουν. 
Περισσότεροι από 3000 Μακεδόνες πλήρωσαν με τη ζωή τους το όραμα του ΚΚΕ για ενιαία κομμουνιστική Μακεδονία.
Καθώς το 1944 ήταν εμφανές ότι η Γερμανία έχανε τον πόλεμο, στην ελληνική Μακεδονία ξεφυτρώνουν κάθε λογής “τάγματα” παραλλαγών του κομμουνισμού, που προσπαθούν να αποκτήσουν τα καθένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δύναμη για να το μεταπολεμικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. 
Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1944 ιδρύεται, με πρωτοβουλία του Μάρκου Βαφειάδη, σλαβομακεδονικό τάγμα στην Έδεσσα που υπάγεται στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ! 
Στις 2 Αυγούστου 1944, στο χωριό Χαλάρα (Pozdivista) της Καστοριάς, ιδρύεται το σλαβομακεδονικό τάγμα Φλώρινας-Καστοριάς, γνωστό ως Τάγμα Goce.
Τόσες πολλές ένοπλες ομάδες με σκοπό το πλιάτσικο της Μακεδονίας φυσικό είναι να ξεκινήσουν τις μεταξύ τους συγκρούσεις, με όλη την “κουλτούρα” της αριστεράς: προκηρύξεις, αποκηρύξεις, ενέδρες, συλλήψεις, εκτελέσεις.
Κάποιοι Ελασίτες αντιδρούν στην προσπάθεια βουλγαροποίησης της Μακεδονίας από το ΣΝΟΦ. 
Άλλοι επειδή τα εθνικά τους αντανακλαστικά ξύπνησαν, έστω και αργά, και άλλοι επειδή η βουλγαροποίηση ήταν αντίθετη στις οδηγίες της ΕΣΣΔ για ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. 
Επιτίθενται στους μαχητές του ΣΝΟΦ και τους αναγκάζουν να φύγουν από τη Μακεδονία και βρουν καταφύγιο στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο.
Νικιέται τελικά ο άξονας, τελειώνει ο Β’ ΠΠ, φεύγουν οι Γερμανοί, ξεσπάει ο εμφύλιος, αλλά το ΚΚΕ απτόητο, συνεχίζει το ίδιο τροπάριο για ανεξάρτητη Μακεδονία.
Και βέβαια, κατά την προσφιλή του τακτική, ξαναγράφει την ιστορία. Έτσι, κατά το ΚΚΕ ο Παύλος Μελάς ήταν Έλληνας… κομιτατζής που «έσφιγγε τη θηλειά στον λαιμό του μακεδονικού λαού», ο οποίος «στέναξε κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς» («Κομμουνιστική Επιθεώρηση», 1 Μαρτίου 1947).
Τον Οκτώβριο του 1948 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Δημοκρατικός Στρατός" ένα άρθρο του αντισυνταγματάρχη των συμμοριτών Παντελή Βαϊνά με τίτλο "Ο Δημοκρατικός Στρατός και οι Σλαβομακεδόνες"στο οποίο τονιζόταν το εξής: 
"Μέσα στην καινούρια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα που ανοικοδομείται πάνω στα ερείπια, που άλλοι συσσώρευσαν, ο σλαβομακεδονικός λαός θα βρει την ισοτιμία, ισονομία, ισοπολιτεία και θα βρει τον καιρό ν' αναπτύξει τον καινούριο εθνικό του πολιτισμό". (Περιοδικό "Δημοκρατικός Στρατός", έκδοση Ριζοσπάστη 1996, τόμος Α, σελ. 408-412).
Ο Ζαχαριάδης έσπευσε να υπερθεματίσει το δημοσίευμα με σημείωμα που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό - τεύχος 12, Δεκέμβριος 1948 - και έλεγε: 
"Ο μακεδονικός λαός θα αποκτήσει μια ανεξάρτητη, κρατικά ενιαία και ισότιμη θέση στην οικογένεια των λεύτερων λαϊκοδημοκρατικών λαών στα Βαλκάνια, στην οικογένεια αυτή, όπου αύριο θα ανήκει και ο ελληνικός λαός με τη Λαϊκή Δημοκρατία. 
Γι' αυτή την ανεξάρτητη κρατικά ενιαία και ισότιμη θέση παλεύει σήμερα και ο μακεδονικός λαός της Μακεδονίας του Αιγαίου και βοηθά με όλη του την ψυχή, με όλα του τα μέσα, τον ΔΣΕ, τόσο που ξεσηκώνει το θαυμασμό για το μεγαλείο και το ολοκαύτωμα της προσπάθειάς του" (σελ. 528).
Λίγο πριν την ήττα των κομμουνιστών, η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που συνήλθε τον Ιανουάριο του 1949, στον Γράμμο, προπαγάνδιζε την απόσχιση της Μακεδονίας. 
Δείτε το ακριβές κείμενο της απόφασης:
Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ (Σ.Σ. ΔΣΕ ήταν ο “δημοκρατικός” στρατός των συμμοριτών) και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει.
Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ' τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης.” 
("Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ", τόμος 6ος, σελ. 337-338).
Υπάρχει κάτι που χρειάζεται διευκρίνιση; Μεγαλοελλαδίτικες.. σοβινιστικές εκδηλώσεις ήταν η προσπάθεια της Ελλάδας να μην ακρωτηριαστεί!
Τον αντίκτυπο αυτής της απόφασης μεταφέρει η Έλλη Παππά, στέλεχος του ΚΚΕ, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, και δημοσιογράφος του παράνομου Ριζοσπάστη:
«Βράδυ, με καλά κλεισμένα τα πορτοπαράθυρα, ακούγαμε τον σταθμό. Μετέδιδε τις αποφάσεις της Ολομέλειας. Ήμασταν προσηλωμένοι στο άκουσμά τους και ξαφνικά ήρθαν και η απόφαση για το μακεδονικό και η θέση για τη σλαβομακεδονική μειονότητα και η υπόσχεση για την παροχή αυτονομίας. Κι εγώ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την αντίδρασή μου. «Αυτή η απόφαση είναι καρμανιόλα για τον αγώνα και για τους αγωνιστές», είπα… Ποιες ανάγκες επέβαλαν μιαν απόφαση τόσο επικίνδυνη, και μάλιστα στις πιο κρίσιμες στιγμές του εμφυλίου πολέμου, δεν εξηγήθηκε ποτέ ικανοποιητικά… Πώς και γιατί το Κόμμα υιοθέτησε αυτή την άποψη στη διάρκεια του εμφύλιου σηκώνει κάποιες εξηγήσεις, έστω και απαράδεκτες. Το πώς τη διατηρούσε, και μάλιστα φανατικά, έως τη δεκαετία του ’60 είναι, για μένα τουλάχιστον, αίνιγμα που δεν μπόρεσα να λύσω.»
(Έλλη Παππά: «Μαρτυρίες μιας διαδρομής»)
Στις 27 Μαρτίου του 1949 το ΚΚΕ ιδρύει την Κομμουνιστική Οργάνωση της Μακεδονίας του Αιγαίου (ΚΟΕΜ). 
Βρισκόντουσαν μια ανάσα πριν από την τελική τους ήττα, αλλά αυτοί εκεί το χαβά τους! Προσηλωμένοι στον στόχο τους για αφελληνισμό της Μακεδονίας!
Ας κάνουμε ένα χρονικό άλμα. Είναι 30 Ιουλίου 1963 στη Μόσχα. Απονέμεται στον τότε βουλευτή της ΕΔΑ, Μανώλη Γλέζο το «Βραβείο Ειρήνης Λένιν». 
Ένας Καναδός δημοσιογράφος, (χώρα στην οποία οι Μακεδονικές οργανώσεις είχαν ισχυρό λόμπυ) ρωτάει τον Γλέζο την άποψή του για το Μακεδονικό. 
Και ο συνεπής κομμουνιστής διατυπώνει την ελπίδα πως «τριμερείς βαλκανικές διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». 
Την είδηση μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και φυσικά γίνεται μείζον θέμα. 
Ο Γλέζος στην αρχή προσπαθεί να το μαζέψει, μετά το διαψεύδει, όμως το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων επιμένει επιβεβαιώνοντας την είδηση με επίσημη απάντηση που έστειλε στο πρωθυπουργικό γραφείο. 
Ο Γλέζος και η ΕΔΑ απειλούν με μηνύσεις τις οποίες ουδέποτε κάνουν.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, η οποιαδήποτε αδιαφορία από την πλευρά μας στην παρούσα φάση, θα ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

Με πληροφορίες από το liberal