Blog

Η γενιά των Γενίτσαρων της Νέας Δημοκρατίας

Η γενιά των Γενίτσαρων της Νέας Δημοκρατίας.
Φαίνεται πως κάποιοι, εν έτει 2017, δεν λένε να αποβάλουν τα κατάλοιπα των τετρακοσίων και πλέον ετών υποδούλωσης μας στους Οθωμανούς.
Και δείχνουν να εμπνέονται μάλιστα απ΄τις τακτικές των Τούρκων, όσον αφορά τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν για να υπερισχύσουν και να εδραιωθούν έναντι των Ελλήνων.
Μία εξ αυτών ήταν και οι Γενίτσαροι.
Τάγματα επανδρωμένα από Έλληνες, που είχαν απαγάγει σε μικρή ηλικία, τους οποίους και γαλούχησαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν μέσα τους ένα μεγάλο μίσος κατά των ομοεθνών τους.
Αυτούς έριχναν στη μάχη και σύμφωνα με τους Ιστορικούς, αυτοί ήταν οι αδίστακτοι, οι σκληρότεροι και η μεγαλύτερη πληγή για το Έθνος.
Καθώς οι ομοαίματοι, ήταν αυτοί που μάχονταν με λύσσα κατά της Ελλάδος.
Κάπως έτσι φαίνεται να λειτουργεί και η συμμορία η οποία εικάζεται πως συγκροτήθηκε περί το 2007, εντός της Νέας Δημοκρατίας και που έλαβε επίσημη μορφή το 2011, με τη δημιουργία του πολιτικού φορέα των ΑΝΕΛ.
Μιας συμμορίας που την ηγούνται σε συνεργασία δύο μεγάλα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία και συνυπήρξαν στο κόμμα έτη πολλά.
Στόχος αυτών, δεν είναι άλλος, από τη διάλυση της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, με της οποίας τις αρχές, τις αξίες και τα πιστεύω, φαίνεται να μη συμβιβάστηκαν ποτέ και της δημιουργίας μιας νέας, την οποία και θα είχαν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν αυτοί, σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα.
Ειδικότερα, το πατριωτικό στοιχείο που της είχε προσδώσει ο ιδρυτής της, ο αείμνηστος Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, ήταν αυτό που τους καθόταν κυριολεκτικά στο λαιμό, αφού και οι δυο τους είχαν δημιουργήσει ''υποχρεώσεις'' σε ξένα κέντρα, στα οποία και δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως οφείλουν την πολιτική τους ύπαρξη.
Βεβαίως, μέχρι και το 2009, τίποτε από τη δράση τους δεν μπορούσε να ήταν ορατό.
Και αυτό διότι στην ηγεσία του κόμματος υπήρχε αυτή χαρισματική ηγετική μορφή που ακούει στο όνομα Κώστας Καραμανλής, η οποία και επισκίαζε τα πάντα, καταφέρνοντας παράλληλα να ενώσει την συντριπτική πλειοψηφία της κεντροδεξιάς και όχι μόνο, υπό την σκέπη αυτής της παράταξης.
Από εκεί και έπειτα όμως, από τη στιγμή που η πτώση του Κώστα Καραμανλή από τον πρωθυπουργικό θώκο, επέφερε και την πτώση του από την ηγεσία του κόμματος, τα πράγματα γι΄αυτούς απλοποιήθηκαν.
Και η δράσης τους έγινε εντονότερη, γι΄αυτό και έγινε αντιληπτή.
Όπως προείπα, το μεγάλο εμπόδιο γι΄αυτούς, ήταν ο Κώστας Καραμανλής.
Του οποίου τον λάκκο υπέσκαψαν ουκ ολίγες φορές, κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας, επιδιώκοντας το πολιτικό του τέλος.
Αλλά και στη συνέχεια, βλέποντας ότι ο λαός έχει αντιληφθεί το τραγικό λάθος που διέπραξε την 4η Οκτωβρίου του 2009 και πως ξεκίνησε λίαν συντόμως να τον αναζητά και να προσβλέπει στην επιστροφή του, έσπευσαν, με μια σειρά δραστηριοτήτων, κυρίως διασπαστικών κινήσεων, να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Ειδικότερα, ο ένας εκ των δύο, ο οποίος και είχε την πολυτέλεια, λόγω της καραμανλικής προσωπίδας της οποίας και κατάφερε να συντηρεί όλα αυτά τα χρόνια, να διεισδύει ευκόλως στο φιλοκαραμανλικό κοινό.
Το οποίο και προσπάθησε αρχικώς να το ελέγξει.
Όταν όμως είδε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, αναθεώρησε τη στρατηγική του, μαντρώνοντας όλους όσους κατάφερε να παραπλανήσει με τη μόνιμη μεταμφίεση του και προσθέτοντας τους στους αρχικούς παραπλανημένους του μορφώματος των ΑΝΕΛ, τους χρησιμοποίησε ως νεογενίτσαρους κατά της Νέας Δημοκρατίας.
Παρουσιάζοντας τους, ως τον προσωπικό του στρατό, τον στρατό του Σουλτάνου, τους ορκισμένους να πέσουν μαχόμενοι γι΄αυτόν.
Νομοτελειακά, το φως πάντα νικάει το σκοτάδι.
Κάτι που επισήμανε με ιδιαίτερη έμφαση ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής,στην κηδεία του Γιάννη Αγγέλου.
Έτσι λοιπόν, είναι θέμα χρόνου, πότε θα πέσει άπλετο φως και σ΄αυτή τη σκοτεινή ιστορία.
Ήδη στόματα άρχισαν και ανοίγουν.
Στοιχεία τα οποία συλλέχθηκαν εδώ και χρόνια, ξεκίνησαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Και ο πανικός στο στρατόπεδο τους, είναι εμφανής.
Τίποτε δεν μένει σκοτεινό και αργά ή γρήγορα όλα θα αποκαλυφθούν.
Και τότε αλίμονο σ΄αυτούς που οργάνωσαν, αλλά και που υλοποίησαν αυτό το βρώμικο σχέδιο.
Αλίμονο και στους αυλικούς τους.
Γιατί η ζημιά που προξένησαν ήταν τεράστια.
Και η ζημιά αυτή, δεν είχε να κάνει μόνο με την παράταξη.
Είχε Εθνικές προεκτάσεις.
Αλίμονο τους λοιπόν, όταν θα έρθουν αντιμέτωποι με τον λαό.
Έναν λαό πληγωμένο, ταλαιπωρημένο και βασανισμένο.
Έναν λαό που πλήρωσε με το αίμα του το διεστραμμένο μυαλό τους.